من به شکل غم انگیزی بیژن نجدی هستم.متولد خاش.گیله مرد هم

هستم.متولد 24آبان 1320 سالی که جنگ جهانی دوم تمام شد.لیسانس

ریاضی.یک دختر و یک پسر دارم.همسرم پروانه می گوید دست مرا می

گیرد و من می نویسم.

او دبیر دبیرستان های لاهیجان بود.شاگردانش می گویند:نجدی دبیری

اخمو،سخت گیر،مهربان و با سواد بود.در 1367از آموزش و پرورش لاهیجان

داوطلبانه به سنندج رفت و از راه بانه به تنگه ی باساوا در عراق اعزام

شد.یادداشت های جنگ را در همان دوران نوشت. بعد از بمباران شیمیایی

آنجا،از ناحیه ریه صدمه دید و نه سال بعد در 3شهریور1376 در گذشت.زنده

یاد بیژن نجدی در گورستان شیخ زاهد لاهیجان آرمیده است.

  آثار                                                                                      

*یوزپلنگانی که با من دویده اند-مجموعه داستان کوتاه-1373 نشر مرکز

*دوباره از همان خیابان ها-مجموعه داستان کوتاه-1379نشر مرکز

*خواهران این تابستان-مجموعه اشعار-1380نشر ماه ریز

*داستان های ناتمام-1380-نشر مرکز

*نیامدی، اسم آب یادم رفت-مجموعه اشعار-انتشار در رشت

*پسر عموی سپیدار-مجموعه ی اشعار- در دست چاپ

*یک داستان بلند-در دست چاپ که هنوز نامش اعلام نشده

کلیه ی آثار او به همت همسرش پروانه محسنی آزاد و برادرش پوروین

محسنی آزاد به چاپ رسیده.